Renowacja parowozu TKt48-102 z Jasła

W dniu 7.10.2010 r. Fundacja Era Parowozów rozpoczęła prace renowacyjne parowozu TKt48-102 stacjonującego na terenie Sekcji Eksploatacji i Napraw Wagonów Towarowych PKP CARGO S.A. w Jaśle. W dniu dzisiejszym parowóz został przetoczony na kanał do hali napraw wagonów, gzie zostanie oczyszczony z brudu, rdzy oraz starych powłok malarskich.

Na renowację tego parowozu Fundacja przeznaczy wszystkie pozyskane środki w ramach kampanii 1% na renowację tego parowozu tj. 14 584,98 zł. Fundacja będzie czynić starania, aby po zakończeniu prac odnowiony parowóz został wyeksponowany jako pomnik techniki na terenie Sekcji Eksploatacji i Napraw Wagonów Towarowych PKP CARGO S.A. w Jaśle.

Zakończenie prac renowacyjnych zaplanowano na 22 października 2010 roku.

Podczas wizji lokalnej okazało się, że pod tabliczką z numerem 102 widnieje numer 38. Pojawiła się więc zagadka z jakim parowozem mamy tak na prawdę do czynienia. Odpowiedzi udzielił dyrektor PKP CARGO z Nowego Sącza - jest to parowóz TKt48-102, numer 38 należał do innego parowozu, z którego przełożono kabinę maszynisty.

TKt48 – seria parowozów tendrzaków produkowanych w latach 1950-1957 w zakładach HCP (94 sztuki) i Fablok (199 sztuk). Przeznaczone były do ruchu podmiejskiego i pociągów towarowych. Ostatnia seria parowozów wyprodukowanych przez Fablok dla PKP.

Masa napędna „tekatki” była nieduża, co w połączeniu z czterema parami kół napędowych dawało doskonałe przyspieszenie rozruchu. Cecha ta sprawiała, iż zdecydowana część tendrzaków prowadziła składy osobowe, szczególnie z dużą liczbą przystanków. Niewielka średnica kół napędowych ograniczała prędkość maksymalną, jednakże była ona wystarczająca dla większości zastosowań „tekatki”. Często prowadziły składy w terenach podgórskich z uwagi na dobre wpisywanie się w łuki i tę samą prędkość konstrukcyjną w obie strony (częsta zmiana kierunku trakcji). Zastąpiły wysłużone OKl27. Bieg ich był dość spokojny, na dobrym torze do prędkości maksymalnej 80 km/h. Wydajność kotła była dobra, duża była powierzchnia przegrzewacza pary, co było zaletą. Moc była wystarczająca do przyjętych zastosowań. Popularne „tekatki” były (za swe cechy trakcyjne) ogólnie lubiane przez załogi.

źródło: pl.wikipedia.org, zdjęcia: Robert Dylewski.